Recenzja historii And Then You Live z numerów #1-9

Jakie wydawnictwo, taki pogromca. W każdym znaczącym i szanującym się komiksowym uniwersum musi pojawić się ktoś (najczęściej jest to były żołnierz), kto stanowi wydawniczą, jednoosobową armię. Najbardziej znanym przedstawicielem tego typu postaci jest Punisher z wydawnictwa Marvel, ale można wymienić i wielu innych mu podobnych. Wystarczy wspomnieć, że DC Comics ma swojego, czy też raczej swoich (bo w końcu było ich kilku) Vigilante, a i dobrym przykładem będzie tu też członek G.I.Joe o pseudonimie Snake-Eyes. Swoją maszynę do zabijania zachciało mieć też wydawnictwo Image w czasach swojej świetności, dlatego też Brandon Choi, w końcu jeden z założycieli wydawnictwa, stworzył postać Deathblowa. Osobnik ten trafił do tego odłamu Image, gdzie zagościli też WildCats, StormWatch czy Gen13. W końcu, zawirowania dotyczące Image i poszczególnych postaci z tego świata sprawiły, że w końcu Jim Lee i cała masa postaci spod szyldu Wildstorm trafiła pod skrzydła DC. Wśród nich był i Deathblow.

Przez następnych kilka lat próżno było jednak szukać postaci Michaela Craya w jakimkolwiek komiksie. Wynikało to z tego, że w 29 numerze Deathblow vol.1, bohater ten zaliczył swoją domniemaną śmierć i nikt nie zaprzątał sobie nim głowy, ponieważ swoje triumfy święciły Authority, dzieciaki z Gen13 czy kolejne odsłony WildCats. W końcu przyszedł jednak czas, gdy szefostwo Wildstormu zdecydowało się na event o nazwie WorldStorm, który wprowadził uniwersum tego wydawnictwa do świata DC jako Ziemię-50. Owocem tego był start kilku nowych serii z klasycznymi bohaterami Ws (Wetworks v2, Gen13 v4) czy zaprezentowanie zupełnie nowych propozycji (StormWatch P.H.D., Midnighter). Każdy z nowych tytułów trafił w ręce naprawdę uznanych w świecie twórców, a jako, że w tym gronie znalazła się też seria Deathblow v2, to i tu za scenariusz odpowiadał ktoś wielki.

Brian Azzarello... Z ręką na sercu przyznaje, że nie potrafiłem dotąd wymienić jakiejś historii, która scenarzysta ten zwyczajnie zepsuł. Każdy z nas zna chyba jego genialną serię 100 Naboi dla Vertigo, jak i takie tytuły jak Loveless (Vertigo), Batman: Broken City, Lex Luthor: Man of Steel (DC), Banner (Marvel) czy świetną powieść graficzną Joker. Można było w ciemno stawiać każdą możliwą sumę na to, że Deathblow tego autora będzie kolejnym świetnym komiksem. Niestety, jak się okazuje, byłoby to wyrzuceniem sporej sumki w błoto, bo druga seria opowiadająca o Michaelu Crayu to porażka na niemal całej linii.

Azzarello zaczął robić źle już od tego, że postanowił przedefiniować postać Deathblowa na nowo. Oto naszym oczom ukazał się Michael Cray – torturowany przez lata wzorowy żołnierz, który po uwolnieniu okazuje się być niezrównoważonym psychicznie brutalem, zupełnie nieprzystosowanym do życia w czasach pokoju, w dodatku obdarzony stosunkowo ptasim móżdżkiem. Ok., to jeszcze brzmi ciekawie i do pewnego momentu doskonale się sprawdzało. Momentem przełomowym okazało się spotkanie Michaela Craya z... mówiącym psem. Dokładnie od tego momentu, seria ta zaczęła pikować lotem koszącym w okolice dna, z którego niestety do samego końca już się nie wydostała. Owszem, uniwersum Wildstormu panuje dość spora swoboda dla twórców, jednak wmawianie czytelnikom, że dzieci głównego bohatera to zmodyfikowani genetycznie agenci, że mówiące psy to była wojskowa komórka szpiegowska oraz, że możliwe stworzenie jest armii szczurów uzbrojonych w lasery i bomby to już, delikatnie pisząc, zajebiście duża przesada. Wystarczy stwierdzić, że dotąd nie zdarzało mi się upewnianie się, czy aby na pewno dany komiks jest napisany przez TEGO Briana Azzarello. Niestety, przecieranie oczu nic nie dało, to był TEN scenarzysta...

Przebijanie się przez głupoty scenariusza przyszło by mi może łatwiej, gdyby postacie drugoplanowe były ciekawe. Niestety, oprócz teleportera Jumpa, każda z postaci okazywała się słabo rozpisana. Również wątek głównej intrygi z gen-aktywną bombą nie przyciągał. W pewnym momencie dochodziłem do sytuacji, w której sam nie wiedziałem już, po czyjej stronie (Generała Ruckusa, Mistera Jiminy’ego czy też Dr Romulusa) opowiada się Deathblow, ponieważ jego czyny bywały nielogiczne lub niekonsekwentne. Przykładowo, Deathblow zgadza się z sugestią Mistera Jiminy’ego, by dorwać i zabić Dr Romulusa, któremu później sam ratuje życie tylko z powodu tego, że jego i doktora zaatakował mutant nasłany zresztą przez... Ruckusa, który notabene wyciągnął Michaela z Afgańskiej niewoli tylko po to, by zrobić z niego kozła ofiarnego. Zupełnie jakby nie mógł posłużyć się kimś, kto był na miejscu, a nie zapomnianym już przez społeczeństwo weteranie wojennym. Byłoby i taniej i szybciej. A takich nielogicznych posunięć jest tu nieco więcej.

To, że seria Deathblow v2 nie odniosła żadnego sukcesu i została szybko skasowana, to nie tylko zasługa scenarzysty. Swoje trzy grosze dorzucił też rysownik Carlos D’Anda, który wsławił się nie tyle świetnymi ilustracjami, co wiecznymi opóźnieniami, przez które seria niemal od samego początku wydawana była jako dwumiesięcznik. Obiektywnie jednak trzeba przyznać, że D’Anda jest rysownikiem dobrym i, jeśli pominąć opóźnienia, to był on silniejszą stroną w duecie twórców komiksu Deathblow v2. Szkoda tylko, że przez swoją nie najszybszą pracę, nigdzie nie zagrzał na dłużej miejsca. Oprócz opisywanej teraz serii, Carlos zaliczył jeszcze raptem 6 numerów Outsiders v3, a oprócz tego tylko pojedyncze występy na łamach wielu serii. ostatnio, jego prace można było podziwiać w jednym z numerów skasowanej już serii Starcraft.

Jak wielu czytelników DCM wie, jestem chyba jedyną osobą w naszym śmiesznym kraju, dla której komiksy spod szyldu Wildstorm były, są i będą na pierwszym miejscu. Zawsze będę zachęcać do sięgnięcia po jakiś tytuł tego edytora, jednak pod żadnym pozorem, nigdy nie polecę nikomu Deathblow v2. Niech was nie zmyli nazwisko Azzarello na okładce każdego z zeszytów – tak naprawdę scenariusze pisał jego zły brat bliźniak: dyslektyk i dysmózgowiec. Szkoda tylko, że zrobił o akurat na potrzeby Wildstormu. Omijać szerokim łukiem, a jak się da, to jeszcze większym!! Ocena, tylko za rysunki, wyniesie dwie gwiazdki.

Ocena: Autor: Lokus
 

Pewien mężczyzna i jego pomocnicy torturują nieznaną osobę, jednocześnie znęcając się nad nią psychicznie. Oprawca próbuje złamać swoją ofiarę, poprzez wmówienie jej, że tak naprawdę nic nie znaczy i nikogo nie obchodzi. Zadawanie bólu, choć przynosi mężczyźnie wiele radości, nie przynosi zbyt wielu skutków.

Pentagon. Para urzędników państwowych korzysta z wygód znajdujących się w saunie. Jedno z nich – Generał Ruckus, jest zdenerwowany tym, że wymaga się od niego ciągłych zmian, które uważa za zupełnie niepotrzebne. Do tej dwójki dołącza niejaka Ivana i przypomina, że mają misję do wykonania. Ruckus zgadza się – mają w końcu ściągnąć do domu ich podopiecznego.

Eskadra helikopterów leci na miejsce wykonania misji, które znajduje się na terenach kontrolowanych przez arabów. Wśród załogi dominuje dobre i wysokie morale. Po kilku chwilach dolatują na miejsce i od razu przeprowadzony zostaje ostrzał.

Atak jest dobrze słyszalny w miejscu, gdzie więzieni są jeńcy wojenni. Wkrótce, docierają tam żołnierze, jednak ku zdziwieniu uwięzionych, przybyli oni tylko po jedną, konkretną osobę. Omijając kolejne cele i eliminują słabnący opór, żołnierze kierują się w miejsce, gdzie przetrzymywany jest ich cel.

W celi gdzie przetrzymywany jest poszukiwany mężczyzna wybucha panika. Wykorzystuje to sam więzień, który w brutalny sposób eliminuje swoich oprawców. Gdy amerykańscy żołnierze odnajdują swój cel, ten przedstawia się jako Michael Clay – od sześciu lat uważany za zmarłego, były członek oddziału Black-Ops, znany pod pseudonimem Deathblow. Odbiera on broń jednemu z żołnierzy i, wydostając się ze swojej celi, przypadkowo poważnie go rani. Jednak nie robi to na nim żadnego wrażenia.

36 godzin później. Gdy tożsamość Michaela zostaje potwierdzona, zostaje on przesłuchiwany przez Ruckusa, który sprawdza stan Deathblowa, zanim zostanie odesłany do domu. Po przesłuchaniu, Ruckus i Ivana wspólnie zgadzają się, że Michael jest idealnym kandydatem do ich planu.