RECENZJA TOMU HIGH LONESOME ZBIERAJĄCEGO NUMERY 25-29 SERII

W „High Lonesome” Jason Aaron wraca do mozaikowej narracji, znanej już chociażby z tomu „Casino Boogie”. Tym razem jednak powiązania między poszczególnymi numerami są jeszcze luźniejsze, za wyjątkiem zeszytów 25 i 29 spinających cały tom swego rodzaju klamrą. Pojawia się w nich w Praire Rose szuler, który jak się okazuje wie sporo o przeszłości Dashiella i bezwzględnie to wykorzysta. Pozostałe numery w mniejszym (jak ten poświęcony przeszłości „Diesla”) czy większym (opowiadające o przeszłości Nitza oraz o śledztwie Spada W Dół) stopniu nawiązują do morderstwa dwóch agentów FBI sprzed kilkudziesięciu lat. Dzięki nim dowiadujemy się więcej o powodach nienawiści Nitza do Czerwonego Kruka oraz w końcu poznajemy tożsamość nie tylko zabójcy owych agentów, ale także mordercy Giny (choć jeśli chodzi o to ostatnie, to jedynie potwierdzają się przypuszczenia, które można było mieć po poprzednich tomach).

Jedną z największych przyjemności przy czytaniu tej serii jest obserwowanie jak rozwija się postać Dashiella. Początkowo wydawać by się mogło, że to jedynie tępy i pełen gniewu osiłek, jednak praktycznie z każdym kolejnym tomem stawał się on coraz ciekawszym i bardziej skomplikowanym bohaterem. Tak więc to właśnie Zły Koń jest największą gwiazdą w „High Lonesome”, choć większą rolę odgrywa dopiero w ostatnim zebranym w tym albumie zeszycie. Jego życie i psychika są w kompletnej rozsypce i dopiero traumatyczne wydarzenia, które przeżywa w zasadzie jedynie cudem, sprawiają że postanawia zebrać się do kupy i podejmuje decyzję, która może mieć dla niego bardzo poważne skutki. Udanie sekunduje mu w tym tomie postać szulera, który znajdując się na zakręcie życia, trafił do Praire Rose. Jak sam siebie określa, żyje z kłamstwa. I tak się do tego przyzwyczaił, że okłamuje wszystkich wokół, nie wyłączając siebie. Jeśli chodzi o starych znajomych, to dowiemy się, czemu z Fillenwortha wyrósł taki bezwzględny bydlak jakim jest dziś oraz co znajdowało się tajemniczym pakunku, który przekazał Nitzowi jeszcze w „Casino Boogie”. I jest to coś zupełnie innego niż ktokolwiek mógł się spodziewać, mającego dla agenta bardzo osobiste znaczenie. Poznawszy jego zawartość trudno się też dziwić organicznej wręcz nienawiści jaką żywi od do Lincolna. Ogólnie Aaron po raz kolejny potwierdza w tym tomie, że jeśli chodzi o galerię ciekawych i barwnych postaci, to jego komiks nie ma sobie równych.

Oprócz znanych z wcześniejszych albumów Guery i Furno, jedną historię ilustruje tu Francesco Francavilla. Niestety wypada zdecydowanie słabiej od pozostałych pracujących nad tą serią rysowników. Postacie w jego wykonaniu wyglądają na rysowane w wielkim pośpiechu i zupełnie bez przykładania się do swej pracy. Ot takie pokraczne ludziki z beznadziejnymi twarzami. Na szczęście, jak wspomniałem, odpowiada on jedynie za jeden zeszyt, więc nie boli to aż tak bardzo.

Jak pisałem przy okazji recenzji poprzedniego tomu, zastanawiałem się czy scenarzysta będzie w stanie utrzymać piekielnie wysoki poziom na jaki wywindował tą serię. Ku mej uciesze „High Lonesome” rozwiało te wątpliwości. Choć nie tak rewelacyjne jak „Gravel In Your Guts” ustępuje mu jedynie nieznacznie. Pewnie w jakiejś części dlatego, że praktycznie brak tu mojej ulubionej postaci komiksu, czyli Lincolna Czerwonego Kruka, no ale nie można mieć wszystkiego.

Ocena: Autor: Buddy Baker
 

25 czerwca 1876. Generał Custer ginie w starciu z Indianami pod Little Big Horn.

29 grudnia 1890. Armia amerykańska masakruje Indian Lakota pod Wounded Knee.

1 stycznia 1900. Rezerwat Siouxów przestaje istnieć i zostaje rozbity na małe skrawki, na których żyją poszczególne plemiona, a ich mieszkańcy zostają niemal całkowicie zapomniani.

Teraz. W autobusie jadącym do Praire Rose pewien czarnoskóry mężczyzna rozmawia z mieszkańcem rezerwatu, pytając się, czemu nie opuści tego miejsca na stałe. Jako swe nazwisko podaje nazwiska autorów książki, którą właśnie czyta.

Mężczyzna rejestruje się w hotelu pod kolejnym fałszywym nazwiskiem. W jego bagażach, oprócz ubrań, znajduje się także sprzęt do charakteryzacji, broń oraz sporo gotówki. Wieczorem udaje w przebraniu się do kasyna, gdzie zaczyna grać w blackjacka, licząc karty. Zdaje sobie sprawę, że w kasynie, którego właścicielem jest człowiek pokroju Czerwonego Kruka może się to skończyć tragicznie, ale jest do zmuszony okolicznościami, bowiem jego dotychczasowi współpracownicy nie żyją lub siedzą w więzieniu. Natomiast on sam jest znany we wszystkich większych kasynach w kraju. Następnie idzie na dziwki i jednej z nich płaci by została z nim całą noc opowiadając o sobie.

Na drugi dzień znowu gra w przebraniu. Tym razem jednak zostaje złapany i wyrzucony z kasyna przez Shunkę. Wieczór natomiast spędza z indiańską dziwką i jest zaskoczony, że ona również nie chce opuścić tego rezerwatu.

Kiedy następnego dnia ponownie gra, tym razem przebrany za białego, rozpoznaje Dashiella. Natychmiast wychodzi na zewnątrz i dzwoni do kumpla, by jak najszybciej przyjechał. Ten odpowiada, że będzie za dwa dni.

Dwa dni później. Karciarz opuszcza hotel, zabijając uprzednio dziwkę i udaje się do kasyna. Spotyka pijanego Złego Konia i mówi mu, że wie, iż jest on agentem FBI i poinformuje o tym Czerwonego Kruka, o ile nie pomoże mu on natychmiast w obrabowaniu kasyna.