RECENZJA TOMU ORIGINAL SINS ZBIERAJĄCEGO NUMERY 1-9 SERII

Polscy czytelnicy znający Constantine’a z wydanych w naszym kraju tomów HELLBLAZERA Ennisa zapewne będą zaskoczeni, gdy sięgną po 3 tom SWAMP THINGA, w którym John pojawił się po raz pierwszy. Kontrast między elegancikiem z komiksu Moore’a a niechlujnym obszarpańcem z jego własnej serii jest naprawdę olbrzymi. I to właśnie z runu Delano można się dowiedzieć, w jaki sposób i dlaczego John się tak stoczył. W pierwszym tomie serii „Original Sins”, przyjdzie mu zmierzyć się zarówno z demonami przeszłości, jak i prawdziwymi stworami z piekła rodem. Niby z każdego z tych starć wychodzi zwycięsko, ale cena, jaką przychodzi mu za nie zapłacić jest często bardzo wysoka. Doskonale obrazuje to już pierwsza w tomie historia o Garym Lesterze, przyjacielu Johna, który, opętany przez demona, zwraca się do niego po pomoc. Egzorcyzm wprawdzie ostatecznie się udaje, lecz jego finał dla Gary’ego jest wyjątkowo nieciekawy.

Narracja Delano jest nieco staroświecka, a tekst nieraz przysłania z połowę ilustracji, jednak nie da się jej odmówić pewnego uroku. Widać w niej także duże inspiracje horrorem lat 80., pełnym krwi, flaków i obrzydliwości, z domieszką absurdu (to ostatnie najlepiej widoczne jest chyba w numerze o piekielnej giełdzie). Dzisiejszego czytelnika nieco irytować mogą też odniesienia polityczne, zwłaszcza że nawiązują one zazwyczaj do bieżących wydarzeń sprzed ponad 20 lat, więc dziś, wyrwane z kontekstu sprawiają nieco dziwaczne wrażenie. Parę pomysłów, jak np. „cyberprzestrzeń” którą odwiedza w jednym z numerów kumpel Johna, mogą teraz wywołać co najwyżej uśmiech politowania. Po moim narzekaniu można by pomyśleć, że scenariusze to jedna ze słabszych stron tego komiksu. Tak jednak nie jest. Delano jest naprawdę dobrym scenarzystą. Jednak chciałbym po prostu uświadomić sięgających po ten tom, by wiedzieli czego się spodziewać. Bowiem w przypadku tego tomu HELLBLAZERA, w odróżnieniu od np. wyżej wspomnianego SWAMP THINGA, bardzo silnie odczuwalny jest fakt, że komiks powstał w latach 80. i był przeznaczony dla ówczesnych czytelników. Jednak tak samo jak dziś można z przyjemnością obejrzeć pełne kiczu filmy z tamtej dekady, tak samo nic nie stoi nie stoi na przeszkodzie by rozkoszować się także i tym nieco trącącym myszką komiksem. Trzeba po prostu podejść do niego z odpowiednim nastawieniem. Tym bardziej, że to kawał świetnego horroru z wciągającą i pełną zwrotów akcji fabułą.

Nieco gorzej ma się sprawa z rysunkami. Wprawdzie brudna kreska Johna Ridgwaya pasuje do klimatu opowieści, jednak jego ilustracje sprawiają wrażenie niechlujnych. Sytuacja trochę poprawia się w numerach, w których za tusz odpowiada Alfredo Alcala. Jednak nadal nie jest to nic specjalnego. Za to okładki to prawdziwa uczta dla oczu.. Zresztą nic dziwnego, odpowiada za nie sam Dave McKean, znany u nas głównie z komiksów tworzonych we współpracy z Neilem Gaimanem. Każdy kto widział jego ilustracje w Czarnej Orchidei, Sygnale do Szumu, Arkham Asylum czy na okładkach Sandmana wie czego się spodziewać.

Trudno wprawdzie zaliczyć „Original Sins” do najlepszych tomów HELLBLAZERA, ale jeśli ktoś zamierza lepiej poznać się z postacią Johna Constantine’a, to z pewnością warto po niego sięgnąć. Chociażby dlatego, że to właśnie z niego dowiadujemy się dlaczego John jest takim człowiekiem jakiego dzisiaj znamy, cynicznym i rozczarowanym światem. Poza tym run Delano i tak jest zdecydowanie lepszy od dostępnych u nas komiksów Ennisa z tej serii. No a przede wszystkim to początki praktycznie legendarnego już tytułu i zwyczajnie wstyd byłoby ich nie znać.

Ocena: Autor: Buddy Baker
 

John ma koszmar, w którym uprawiając miłość z Zed jednocześnie obdziera ją z ciała, tak że w końcu pozostaje jedynie okrwawiony szkielet. Budzi się w wagonie metra, którym udawał się na spotkanie ze swoim znajomym informatykiem, Ritchiem Simpsonem, którego prosił o zdobycie jak największej ilości informacji na temat Krzyżowców. Ten wyjaśnia mu, że dzięki nowemu komputerowi oraz wykorzystaniu umiejętności podróży astralnych może wprowadzić swoją świadomość do sieci komputerowej. W ten właśnie sposób stara się dotrzeć do pożądanych przez Constantine’a informacji.

Tymczasem do domu Raya włamuje się grupa Krzyżowców. Jej przywódca twierdzi, że Zed to jego córka. Porywają ją i biją Raya do nieprzytomności.

Ritchie dociera do centrum systemu Krzyżowców, gdzie natyka się na źródło niezwykłej energii. Jednak w tym samym czasie jego ciało staje w płomieniach i w ciągu kilku chwil spala się doszczętnie. Nieświadomy tego co się stało Simpson opowiada za pomocą głośnika komputerowego Johnowi o swym odkryciu. Kiedy chce wrócić do swego ciała Constantine odłącza wszystkie kable.

Wracając pociągiem do domu John uświadamia sobie, że teraz jest już jedynym żyjącym uczestnikiem wydarzeń w Newcastle. Nachodzą go duchy jego zmarłych przyjaciół. Przerażony stara się uciec i wypada z pociągu.

Przywódcy Krzyżowców wraz z lekarzami zastanawiają się, czy mogą wykorzystać Zed teraz, gdy nie jest już dziewicą i decydują, że trudno byłoby znaleźć lepszą kandydatkę.