"Five Stages" jak dotąd nie wyróżniło się niczym szczególnym. Powiem więcej, że Andrew Kreisberg wydaje się z bólem wywiązywać z powierzonego mu kontraktu, gdyż wszystko przez niego tworzone wygląda jakby było od niechcenia. Do tego wszystkiego karmi nas swoimi pomysłami, które zalatują przewidywalnymi rozwiązaniami fabularnymi oraz brakiem jakiejkolwiek kreatywności, co zauważalne jest na przykładzie Cupid i jej nowo poznanego partnera, Dark Archera...

Oczywiście, nie można powiedzieć, że scenarzyście brak polotu. Na samym początku stażu widać było, że ma pewną koncepcję, do której intensywnie dąży, ale niestety sprawiane przez niego dobre wrażenie skończyło się po, zaledwie 10 numerach. Natomiast to , co mamy dzisiaj wygląda na strasznie przeciągnięte. Cupid i te jej ciągłe wariactwa przestały mnie już interesować, a raczej zanudzać ciągle tym samym. Szkoda, że dopiero teraz postanowiono uraczyć nas paroma istotnymi faktami z jej poprzedniego życia. Przyznaje, że Kreisberg zaskoczył mnie takim rozwiązaniem sprawy, a dokładniej mówiąc uczynienie z tej psychopatki agentki "Cobaltu", tajnej organizacji, która maczała również palce w niespodziewanym powrocie Everymana do Star City. Do tego jesteśmy świadkami punktu zwrotnego w jej życiu, co nie jako tłumaczy jej późniejsze, nieracjonalne zachowanie. Jednak to, na co scenarzysta najbardziej próbuje zwrócić naszą uwagę to niecodzienny związek rudej psychopatki i mrocznego łucznika. Łączące ich relacje rzeczywiście dają spory ubaw, a do tego w końcu mamy okazję się przekonać, jakby wyglądała parka "Cupid and Ollie". Jednak pomimo ciekawie poprowadzonego wątku tych dwoje pozostaje kiepską reinterpretacją Red Hooda i Scarlet, ostatnio widzianych na łamach jednej z równoległych serii.

Oprócz tego, że nie doszło dotąd do zamknięcia tego tytułu wydawca popełnił jeszcze jeden kardynalny błąd, a mianowicie zamiast skupić się na gruntownej odbudowie fabularnej strony komiksu, postawiono na nową kadrę rysowników, którzy rzeczywiście potrafią umilić czas spędzony przy serii, ale jednak ich wysiłek nie rekompensuje nam niezmiernie niskiego poziomu historii, do jakich zdążyliśmy się przyzwyczaić za kadencji Winicka jak i Kreisberga. Na pewno dobrym graficznie pomysłem było ukazanie epizodu z przeszłości Cupid przez innego rysownika. Również plansza, na której "Ollie" zaczyna dusić Cupid została całkiem ciekawie zakomponowana przez Nortona i wykańczającego jego szkice Sienkiewicza. Niestety, widać, że ten drugi chyba sobie trochę odpuścił, bo nie nakłada już tyle czerni co wcześniej.

Jestem już zmęczony tanią sensacją, jaką dostarcza nam Kreisberg każdego miesiąca. Nie twierdzę, że nie posiada odpowiednich predyspozycji do tego rodzaju scenariuszy, ale jak dotąd nie udało mu się zadowolić czytelników swą wizją Szmaragdowego Łucznika. Zapowiada się, że seria może pociągnąć jeszcze bardzo długo z tym scenarzystą za sterami...

Para zakochanych spaceruje po parku. W pewnym momencie mężczyzna klęka i oświadcza się kobiecie. Ta z radością przyjmuję pierścionek i zaczynają namiętnie się całować. Niestety, ich szczęście nie trwa zbyt długo – napada ich trójka uzbrojonych przestępców. Pojawiają się Cupid i Green Arrow, którzy powalają rabusiów, kolejno zmierzając w kierunku młodej pary.

Gdzie indziej. Speedy unieszkodliwia napad na starszą kobietę, po czym zaczyna rozmowę z Dinah i Olliem. Po pięciu nocach poszukiwań, nie ma śladu po Cupid, ani Everymanie. Przerywa im komunikat od Hiltona o zabójstwie ludzi w parku.

Park. Hilton zdaje raport bohaterom. Oprócz ofiar w przestępcach ucierpiała młoda kobieta, której odcięto palec z pierścionkiem zaręczynowym. Lekarze mówią, że będą w stanie go przyszyć. Dobra wiadomość jest taka, że strzały, które Everyman ukradł z jego apartamentu mają zainstalowane urządzenie namierzające oraz kamerę. Green Arrow odtwarza występek duetu Hannibala i Cupid.

Bohaterowie udają się do budynku, który wydaje się być miejscem przesiadywania dwójki naśladowców. Niefortunnie wewnątrz znajdują tylko telewizor z nagraniem od złoczyńców. Gdy Cupid naciska przycisk detonatora, budynek eksploduje.

Wybuch z sąsiedniego budynku obserwują Everyman i Cupid. Gdy ci się całują, obserwujący ich za pomocą pewnego urządzenia oddział sprawia, że kobieta traci kontrolę nad Hannibalem. Mężczyzna rzuca się na nią i zaczyna dusić. Gdy ta po raz kolejny wstrzykuje mu środki przywracające jej władzę na nim, zostają otoczeni grupę uzbrojonych ludzi. Ich lider pyta się kobiety, czemu nie rozpoznaje człowieka dla którego pracowała.

Pewien mężczyzna pokazuje swoim najemnikom zdjęcie ich kolejnego celu.

Tskhinvali, Południowa Ossetia, 2 lata wcześniej. Pewien mężczyzna, cel najemników kłóci się w okolicznym barze. Nagle padają strzały, a cel wymyka się tylnymi drzwiami. Gdy jeden z najmitów go odnajduje, ten wyciąga detonator oświadczając, że podłożył ładunki wybuchowe w okolicznym szpitalu. Kondotier nie chcąc mieć na sumieniu ludzi, kontaktuje się z szefem. Rozkaz jest jednoznaczny – eksterminacja i zestrzela mężczyznę, ale w obronie własnej. Niestety detonatora nie udało się złapać w odpowiedniej chwili.

Później, najemnikiem okazała się być Cupid. Zapłakana przechadza się ona po szczątkach szpitala.

Teraz. Oliver, Dinah i Speedy przeżyli wybuch i atakują Cupid i Evrymana.