Jeśli zapytałbym się, czyim przeciwnikiem jest Cyborg-Superman, większość z was bez namysłu odpowiedziała by „Superman!”. W końcu, mimo że nasz rynek miał stosunkowo mały zasięg, została u nas wydana historia „Death and Return of Superman”, w którym udało mu się znacznie uprzykrzyć życie Człowieka ze Stali. I była by to prawi dobra odpowiedź, tylko czy to właśnie jemu pan konserwa najbardziej zalazła za skórę? Moim zdaniem nie. W DC jest inny heros, u którego Hank ma o wiele bardziej na pieńku. Tak, to Hal „Zielona Latarnia” Jordan. Tak więc nie dziwicie się chyba, ze wiadomość o udziale Henshawa w historii "Sinestro Corps War” zelektryzowała mnie równie mocno co Superboya-Prime czy nawet Anti-Monitora. Równie gorące emocje wywołały tez zapowiedzi, w których znalazł się „Superman-Cyborg Special”. Teraz chciałbym podzielić się z wami wrażeniami z tego oto komiksu.

Tak zwany „origin” Cyborga był do tej pory bardzo słabo rozpowszechniony wśród fanów GL. Jego pierwsze występy w Adventures of Superman #466-467 to komiksy dziejące się na długo przed „D&RoS” i nie są zbytnio zapamiętane i rozpoznawalne. Tak więc, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom czytelników, DC wynajęło Alana Burneta do przypomnienia tej historii. I musze przyznac, ze zrobił to w naprawdę dynamiczny sposób.

Co musze przyznać w sposobie prowadzenia „Sinestro Corps War”, to to, że twórcy starają się nie oceniać żadnej ze stron. Wiadomo, Latarnie to są „te dobre”, a Sinestrianie „te złe”, ale sylwetki pojedynczych członków obu grup nie są już takie jednoznaczne. Ciężko jednoznacznie moralnie oceniać działania Sodama Yata w Green Lantern Corps #16, trudno jest też w 100% potępić Cyborg-Suprmana. To człowiek (a właściwie już nie, co jest jego największą bolączką), który stracił już tak wiele, jego życie stało się taką farsą, ze pragnie już tylko jednego: ukojenia w śmierci. Jednak i to nie jest mu dane. A teraz, sprzymierzając się z Anti-Monitorem, stara się osiągnąć swój ostateczny cel, nie bacząc na środki. Zniszczenia Coast City nie wybaczy mu nikt, ale dzięki temu komiksowi możemy spojrzeć na niego nieco łaskawszym okiem, jak na istotę, która zagubiła swój sens życia. Tutaj Johns (bo nie oszukujmy się, to jego pomysł) odwalił naprawdę świetną robotę. Jednak i Alan w świetny sposób potrafił nam sfabularyzować rozterki villiana, wplatając w to jego origin. To naprawdę trudna sztuka!

Jednak w odróżnieniu od „Parallax Special” ten komiks rusza akcje eventu do przodu. I to jeszcze jak ! Wiem, że i bez niego Sinestrianie zaatakowali by Ziemie, ale pierwsze sceny walki z JLA to już coś, zwłaszcza kiedy mamy okazję zobaczyć zniszczenie Satelity, Statui Wolności! czy też pojedynek Hank Henshaw vs Clark Kent. Zwłaszcza, ze tryumfuje w nim ten pierwszy. Teraz tylko liczę, że twórcy nie będą pokazywać dwa razy tego samego, tylko w Green Lantern #24 przejdą już do bezpośredniej akcji.

Pozostała jeszcze kwestia rysunków. Te są równie świetne co fabuła. Rysowane specyficzną kreską i z naprawdę dużą dbałością o szczegóły. Dodatkowo, są nieco mniej plastikowe niż plastikowe prace Reisa i nie czuć w nich aż takiego udziału komputera.

Cóż, ten Special tylko powiększył apetyt na ciąg dalszy. Atak na Ziemie rozpoczęty, trzeba przygotować kontrofensywę. Sinestro Corps War zmierza powoli ku końcowi, miejmy nadzieje, że sam punkt kulminacyjny, czyli wielka nawalanka w Nowym Yorku utrzyma poziom poprzednich numerów. A tymczasem 5, bo Burnett w znakomity sposób przybliżył nam postać Cyborg-Supermana, a plusik za znakomitą, naprawdę humorystyczną okładkę, która baaardzo zachęca do lektury :)

Ocena: Autor: Articles
 

brak tekstu. może już wkrótce...